Tabii bunlar fiziksel olarak yaşanan problemler ve sadece ilk anda aklıma gelenler. Bir de sosyal boyutu var ki insanların arasında burnunuz tıkanınca aksırıp tıksırmak çok rahatsız edici bir şey. Öyle ki kendimi sık sık mahcup ve rahatsız hissetmeme neden olmuştur. Hele bir de yurtta kalırken, gece tıkanıkları beni cidden aşırı rahatsız etti çünkü o da arkadaşlarımı da rahatsız ediyordum ve her ne kadar onlar "saçmalama" dese de kendimi mahcup hissediyordum.

Benim gittiğim doktorların neredeyse hiç biri son zamanlara kadar ameliyat olmam gerektiğini söylemedi. Sürekli spreyler ve ilaçlarla eve uğurlandım ki bir süre için işe yarasalar da son zamanlar da tamamen işe yaramaz olmuşlardı. Böyle olunca yine operasyon yerine daha kuvvetli ilaçlar verme yoluna gittiler ki kafamı kaldırmamı imkansızlaştıranları bilirim.

Bana ilk ameliyat olmamı söyleyen doktor şaşıracaksınız ki KBB değil, göğüs uzmanıydı. Astımım için gittiğim doktor, ciğerlerim ve solunum yollarım temiz olduğu için ki çok şükür gittiğim her doktor aynı şeyi söylüyor, problemin kaynağının genzim olduğunu düşünerek beni tomografiye gönderdi. Sonuca baktığında da ameliyat olmamın şart olduğunu söyledi. Beni yönlendirdiği KBB doktoru ise yine ameliyata gerek olmadığını söyleyip beni perişan eden bir ilaç verme yoluna gitti ki o ilaç da hiçbir işe yaramadı.

Nihayetinde okuldan eve döndüğümde yaklaşık 2,5 ay boyunca doğru dürüst nefes alamadan ve uyuyamadan geçen sürecin ardından, "ben ameliyat olacağım," nidası ile ayaklanıp Erciyes Üniversitesine gittim. Zaten orada doktor baktığı gibi bir ovvv çekti ve "Sen nasıl yaşıyorsun," gibisinden bir diyalogda geçti aramızda. Asistan doktordu ama ilaç vermeye kalkmadan beni direk hocasına yönlendirdi ki o da hemen ameliyata karar verdi. Şikayetlerimin sıklığını sormaya gerek bile görmedi.

11 Eylül'de yapılan ve bütün günümü alan testlerin ardından 12 Eylül Cuma günü ameliyata alındım. Burun kıkırdağımın her iki tarafındaki eğrilik düzeltilecek ve büyüyen etler yakılacaktı. Ameliyathaneye sabah 09.10 civarı alındım ve narkoz verilmeden hemen önce ameliyatın ne kadar sürebileceğini sordum. Doktor 1 civarı saat ameliyat sürer,1 saat civarında da uyanırsın 11de odaya alırız büyük ihtimalle dedi. Ama öyle olmadı. Odaya alındığımda saat 12yi geçmişti.

Ameliyatı genel anestezi altında olduğum için operasyondan hiç bir şey anlamadım ama çıkar çıkmaz yaptığım ilk iş, battaniyemin, hastane yatağımın ve annemin üzerine kan kusmak oldu. Ameliyat boyunca yuttuğum her şeyi uyanır uyanmaz çıkardım. 

Uyanma kısmındaki ağırlık zordu ama burnum tıkanmadan hemen önce delikli tamponlardan aldığım nefes bile bana yarı baygın halimde, "Nefes almak güzelmiş," cümlesini kurdurdu ki o an hakikaten çok iyi hissediyorum :) Hala narkoz etkisi sürdüğü için ağrım sızım da yoktu.

Aynı akşam taburcu edildim ve evime uğurladım. Burnumdaki tamponlar bir hafta kalacaktı. Hemen yandakiler benim burnumdan çıkan tamponlar, anneme göstermek için doktordan aldım. O da gülse de verdi sağ olsun :P :) Cuma akşamı ve Cumartesi günü boyunca çektiğim ağrılardan sonra bir hafta bekleyemeyeceğimden adım gibi emindim. Üstelik bu kadar kocaman olduklarını da bilmiyordum :)

Bir kere 2 gün boyunca burnunuzdan sürekli kan geliyor, sürekli soğuk suyla vb temizlemek zorundasınız. Aksi takdirde kuruyor ve yüzünüzdeki en ufak bir mimikle birlikte tampon yüzünden müthiş bir ağrıya sebep oluyor. Ameliyattan bir sonraki günün akşamında ciddi ciddi oturup ağladım, ağrım yüzünden. O gün dayanamayacağımı düşündüğümden, Pazartesi günü doktoru arayıp, tamponları çıkarmasını istemeyi düşünüyordum. :)

Ama öyle olmadı çok şükür, üçüncü gün son derece rahatladım ve burnuma dokunmadığım zamanlarda ağrı sızı duymadım. Tabii burnumun içini sık sık serumla yıkadım ve ağrı kesiciyi de tavsiye edilmese de düzenli içtim.

Tamponlarla birlikte Cuma dahil 8 gün geçirdim ve ertesindeki haftanın Cuma akşamında da tamponlarımdan kurtuldum. Öncelikle şunu söyleyeyim internette anlatılan "sanki beynimi çektiler", "aman çok acıdı", "yaman öldüm" gibi yorumlara kanmayın, sanırım o eski bez tamponlar için geçerli. Doktora da internet yüzünden baya korktuğumu söyleyince güldü ve çoğunun abartı olduğunu söyledi. Önce bir iki tel dikiş aldı burnumdan ki yalnızca küçük bir çekilme hissi verdi, sonra da tamponları ikişer saniyede çekti aldı. Gerçekten neredeyse hiç bir şey hissetmedim. Ne hissedeceğinizi merak ediyorsanız avucunuzun içini hafifçe cimcikleyin, onun acısına dayanabiliyorsanız tamponlara da dayanacaksınız :) :)

Tampon varken burnuzuzu temizlemeye çalıştığınızda tampona hafifçe değseniz bile canınız yanıyor ki bu da beni çıkarılmasında korkutan sebeplerden birisiydi ama korkulacak bir şey yoktu. Rahatlayabilirsiniz.

Tamponlar çıktıktan ve ben burnumdaki kurumuş kanı da temizleyebildikten sonraki ilk nefes resmen ciğerlerimi yaktı. Özellikle de nefessiz geçen 8 günün ardından :) Ameliyatın işe yaradığını o açıdan söyleyebilirim. Gümbür gümbür bir soluk aldım yani :)

Sonrasında burnumun içi ne yazık ki yine kurudu ve şu anda da tıkanıklıklar var ama tam olarak iyileşme süreci 6 hafta civarı sürüyormuş, o yüzden şikayetçi değilim. Zaten şu an aldığım nefesten de memnunum. En azından ağzımı kapalı tutabiliyorum :D 6 Hafta sonrasında da tam sonuç için bir yazı daha yazarım.

Ama siz de benim kadar çekiyorsanız burun tıkanıklığından düşünmeyin bile derim. Ameliyat sonrasındaki ilk iki gün dişinizi sıkabilirseniz sonrası akıp gidiyor.

Bu arada meraka edenler için burnun dış görünüşünde pek bir değişiklik olmuyor.  Benim iki tarafta da eğrilik vardı ve ikisi de alındı. Bayaa da bir parça çıktı hemen alttaki fotoğrafta görebileceğiniz üzere. Annem ve teyzemin söylediğine göre çok hafif bir değişiklik olmuş ama ben hiç bir şey anlamadım, etrafımdaki başka hiç kimse de anlamadı. Düşünün yani o kadar küçük bir değişiklik :) Zaten ameliyattan öncede görüntüde bir eğrilik yoktu burnumda. Annemlerin söylediği değişiklik de olumsuz değil olumlu anlamda. Burundaki asıl eğrilik fotoğrafta ok ile gösterdiğim parçadan kaynaklanıyor. Kendisi temel problem yani.


Korkulacak hiçbir şey yok. Ben oldum ve bitti çok şükür. Umuyorum ki nihai sonuçta güzel olacak :) Tabii ki nihayetinde bu bir ameliyat. Ağrınız, sızınız oluyor ve dediğim gün ilk iki dayanamayacaksınız gibi geliyor falan ama sonuçta mutlu oluyorsunuz :)

Umarım aklı karışan birilerine yardımcı olabilmişimdir deyip susuyorum artık :)

Sonuç: Yaklaşık 6 ay sonra sonuç bildireyim, ufak bir rahatlama yaşadım evet ama ne yazık ki yoğun sinüzit ve alerjik rinit kaynaklı olarak yine çok sık burun tıkanıklığı yaşıyorum. Hiç etkisi olmadığını söyleyemem ama "Aman Allah'ım nasıl da nefes alıyorum" da diyemem. Kısacası durum budur,, alerjiniz yoksa düşünmeden olun derim. Varsa doktorunuz sizi bir şekilde yönlendirecektir zaten :)

Sevindiğim bir küçük noktayı da ekleyeyim: En azından artık hangi tarafıma yatağıma burnuma göre karar vermiyorum. Çünkü önceden sol kolumun üzerine yattığımda burnum tamamen tıkanıyordu ve sürekli sağ kolumun üzerinde yatmak zorunda kalıyordum. Şükürler olsun ki bu sorun tamamen çözüldü :)

Araştırdığım tabii, internette teknikleri vb var. Amma gelin görün ki hiç birisi benim üzerimde işe yaramadı. Bunu en son dün denedim. Gece karanlığı, püfür püfür esen bir balkon, balkonda serili; rahat bir minder... Uzandım bir güzel, gözlerimi de kapattım ve yine denedim hiç bir şey düşünmemeyi. Ama başarılı olmadım. Düşünmemeye çalışırken de "düşünme Çiğdem," şeklinde bir şeyler düşündüğüm için işe yaramıyor sanırım bu :)

Amma velakin ben sadece "düşünmemeliyim"i düşünmeye de razıyım ama o da olmuyor. Aklımın gerilerinde bir şarkı çalıyor, okuduğum bir haberin fotoğrafları ya da haberin kendisi aklıma akıyor. Okul, hikayem hemen kendisini ortaya atıyor. Aklımın ücra köşelerine saklanmış düşünceler ön saflara koşuveriyor. Oluyor da oluyor işte. Ama bir türlü şu zihnim dinlenemiyor.

Bazen bu durumdan ötürü başımın ciddi derecede ağrıdığını hissediyorum. Yine deniyorum. Yine başaramıyorum. 

Bilmiyorum, siz hiç denediniz mi? Denediyseniz, işe yaradı mı?

Eğer başarabiliyorsanız lütfen bunu nasıl yaptığınızı bana da anlatın. Belki ben de çıkar bir yol bulurum.

Doğu Türkistan'da, Irak'ta, Suriye'de, Filistin'de o kadar çok yerde yaşanıyor ki aynı acılar. Elimizden bir şey gelmemesini kabullenmekte zorlanıyorum. Duaya sığınıyorum. Ve yalnızca, "o" gün geldiğinde layıklarını bulacaklarını bilerek dua ediyorum.