Biraz önce "İnsanlara Bir Mektup" (A Letter To Humans) başlıklı bu videoyu izledim. Fazla söze gerek yok. Öyle güzel anlatmış ki benim içimin neden bu kadar acıdığını, insanların neyi görmezden geldiklerini, biz rahatımız yerinde evimizde otururken onların neler yaşadıklarını... Lütfen sadece izleyin.

"İnsanlara Bir Mektup:

İsrail gelişmiş silahlar kullanıyor. Yıkıcı silahlar, askeri gemiler, yıkıcı uçaklar...
Okulları bombalamak için... Evleri, kiliseleri, kampları, camileri, erkekleri, kadınları, çocukları.
Onlar silahları olmayan insanlara saldırıyorlar. Donanması olmayan, ağır silahları olmayan, ordusu olmayan!
Bu kendini savunmak değil, bu bir savaş değil, bu bir insanlık suçu. Bu bir CİNAYET!"

İçim öfke dolu... Kendimi yıpratacak kadar öfke doluyum tüm dünyaya.

Katliam yapanlara, gördüklerini görmüyormuş gibi davrananlara, susanlara, anlatmayanlara, hiçbir şey olmuyormuş gibi davrananlara. Hepsine öfke doluyum. Ve sevmiyorum onları. Hiç sevmedim. Yarın da sevmeyeceğim.

Arkadaşlarım da var aralarında yukarıda anlattıklarımdan... Öyle suskun devam eden hayatlarına. Sanki hiç bir şey olmuyormuş gibi, sanki küçücük çocuklar ölmüyormuş gibi bombalarla. En azından insanlık adına bile en ufak bir tepki vermeyen "arkadaşlarım". Ama daha fazla o sıfatın altında değiller. Siliyorum onları teker teker. Silmeye de devam edeceğim. Artık onları da sevmiyorum.

Tercihtir değil mi bu kimine göre?

Bence değil işte. Vicdansızlıktır böyle bir günde susmak. Ya korkaklıktır ya da vicdansızlık.

O yüzden arkadaş, bu yazıyı okuyor ve aynı fikirde olmadığını düşünüyorsan, çık git derhal bu sayfadan.
Hadi kazara arkadaşım isen düşünmeden sil beni, hayatının dışına çıkar. Çünkü dahil olmak istemiyorum. Çünkü bunu yazan bu kızcağız seni de hiç sevmiyor.
Ve umurunda da değil ne düşündüğün.
Çünkü katliamda öldürülen bebeklere acımayan kara bir kalbi ve onlar için "bize ne" diyen zehirli bir ağzı olan insanlardan gerçekten nefret ediyor.


Duadan başka hiçbir şeyimiz yok. Sadece dua edebiliyoruz acıyla. Kabul olmaları umuduyla...

Giderek ve giderek daha çok tiksiniyorum dünyadan. Düşünüyorum ki kıyamet gerçekten yaklaşıyor. Ve biz de nasiplenecek olsak da ateşinden iyi ki var cehennem. Zalimler için yaşasın!

Bir küçük not: Biliyorum ki kimse üzüntüsünü sosyal medyada göstermek ya da ilan etmek zorunda değil. Bunu kendisinde tutanlara da saygım sonsuz. Ama tamamen umursamadıklarını belli edenler var kakara kikiriye devam ederek, onlara yöneliktir bu öfkem.

Biliyorum, evet. Herkesin yaşamak zorunda olduğu bir hayatı var ve ben de bir noktadan sonra günlük hayatıma döneceğim. Ama en azından şimdi, bu kadar tazeyken, insanlar seslerini daha çok duyurmaya çalışırken, o sesi duyurmaya çalışanlardan olacağım.

Bu günlerde herkes tercihlerinden bahsediyor ya. Bu da benim tercihim.

Ah Filistin 

Gözümü açtığım günlerden beri zulüm içindeki Filistin. 
Bebekleri savaşa doğan, bebekleri savaşta ölen Filistin.
Parçalanmış bedenlerden akan kanlarla yıkanan Filistin.
Herkesin arkasını döndüğü, umarsamazlıklarıyla tekrar öldürdüğü Filistin.
Sana baktıkça her gün... Uyuşuyorum acıdan.

Gerçekten içimde günlerdir gitmek bilmeyen ve kolay kolay da gitmeyecek olan bir acı var. Aslında bazı fotoğraflar vardı, henüz gelen Filistin'den, Gazze'den... Belki de koymalıydım buraya ama yapamadım. O paramparça olmuş insanların, en acısı da bebeklerin fotoğraflarını koyamadım buraya. Ya da omzu paramparça olan bir çocuğun sedyede yardım beklerken nasıl korktuğunu, nasıl acı çektiğini gösteren videoyu eklemeye elim varmadı. Belki herkes görsün diye koymalıydım ama gerçekten bunlara dayanma sınırımı çoktan aştım.

Dua etmekten başka elinden bir şey gelmiyor insanın... Ne kadar can yakıcı bir şey bu.

Bir de bazı yorumları görüyorum. "Bize ne Araplardan, biz Türkmenlere bakalım," diyenleri, hala "Araplar Osmanlı'ya ihanet etti, gebersin" diyenleri.... Ve merak ediyorum hala içlerinde insanlık taşıdıklarına inanabiliyor mı? Bilmem kaç kuşak önce dedelerinin yaptığı hataların bedelini oradaki masumların böyle vahşice ödemesi gerektiğine inanlardan bahsediyorum. Gerçekten insan olduğunuza inanmıyorum.

Türkmenler, Araplar ya da bambaşka milletler... Kim olduğu umurumda değil. Artık insanların bu kadar zulüm görmesine gerçekten katlanamıyorum.

Ve bedduayı sevmem ama İsrail'in en yakın zamanda bir toz bulutuna kapılıp, haritadan silinip gitmesini istiyorum.

Lütfen, Filistin için dua edin.