Evet, sevgili arkadaşlarım, siz benden bölüm beklerken ben kaptırdım çocukluğumun şarkılarını dinleyip keyifleniyorum. Hehehe^^

O şarkıları sizinle de paylaşayım hep beraber eğlenelim olmaz mı? :)

Vallahi ben tam bir müzik canavarıyım, hele ki çocukluğumda aman Allah'ım... Kral Tv'nin başından kalkmazdım :) Elbette sevdiğim bütün şarkıları sizinle tek bir gönderide paylaşamam ama en azından bunları paylaşmak istedim.

Bu on şarkılık ilk listem. Eğer siz de eğlenirseniz, belki devamı da gelir. Buyurunuz:

Grup Laçin - Bekar Gezelim

Bu şarkı ile az eğlenmezdik. Kafamızı gruptakiler gibi sallamaktan bir hal olmuştuk. Hadi bakalım, "Bu sene de bekar gezelim" :)


Yıldız Tilbe - Bin Dereden Su Getirsem

Ben bu şarkıya her zaman bayılmışımdır. Hala dinleyince içim kıpır kıpır oluyor, gülümsemeden edemiyorum. Oysa şarkı bolca sitem barındırır. Neyse efendim, zaten milletçe oynamayı pek bir severiz, sözlerinin ne kadar dertli olduğuna bakmadan... :)

"Sussam olmaz, konuşsam duymaz, anlamazsın."



Levent Yüksel - Sultanım

"Sultanım. Perişanım. İhtiyaaaaaaaaaaaaar oldum senleeee" :) O tonton teyzenin "ihtiyar" kısmına denk gelip bozulduğu yere bayılıyordum ya hu :D Yine, hala çok seviyorum bu şarkıyı :)



Seden Gürel - Sebebim Aşk

"Ben ölümü soruyordum, önümde aşk uzandı..." Her zaman güzel olan bir şarkı da budur benim için :) Dinlenir, dinletilir.



Bendeniz - Bu Baharda

Bu biraz "ergenliğimin şarkısı" gibi olacak ama her neyse haha... Buyurunuz, "Durdurun, dünya yaşanmaz olursa, sebebi bendeki eski hatıralardır. Bilir misin hayat, aşktan ibaret. Duydum unutmuş beni, kopsun kıyamet!" :)




İsmail YK - Üfle

Çocuktuk işte napalım yani, dinliyorduk. :D Yine de gülümsetiyor beh! :) Üstelik klipteki dans kısmını da çok havalı bulurdum. Ülkemizdeki şarkıcılar o kadar kötü dansçılar ki... Neyse. En azından "Ah- Uh" falan demese iyiydi ama işte... "Hadi hadi çabuk ol, bir şey oluyor. Üfle de geçsin yaram." :D




Levent Yüksel - Zalim

Ben de amma arabeskmişim değil mi? Fark etmez ama yine keyifle dinliyorum ben bu şarkıyı. "Gölgemi aldım yanıma, vurdum hasretn yoluna. Benzedim bahtsız Mecnun'a. Yüce Mevla'ya sığındım..."



Barış Manço - Gamzedeyim Deva Bulmam

Barış Manço, aşktır. Barış Manço candır, diyorum. Son dört şarkı bu efsane adamdan gelecek efenim. Kendisi benim için eşi benzeri olmayan bir adamdır. Biraz kulaklarımızın pasını silmesin mi?



Barış Manço - Can Bedenden Çıkmayınca

Müzik derslerinde öğretmen ne zaman benden şarkı söylememi istese iki şarkı söylerdim. Birisi bu... Diğerini de 2. listemde sizinle paylaşırım artık.

"Ben nasıl unuturum seni? Can bedenden çıkmayınca..."



Barış Manço - Gül Pembe

Melodisi nice acıklı hikayeye fon müziği olmuş bu efsane şarkıyı atlamayacağım tabii ki. Beni de her zaman duygulandırır.

"Dudağımda son bir türkü Gül Pembe. Hala hep seni söyler, seni çağırır..."




Barış Manço - Dönence

"Simsiyah gecenin koynundayım, yapayalnız. Uzaklarda bir yerlerde güneşler doğuyor."

Fazla söze gerek yok bence :)

1- Bir kitap yazmaya karar verdiniz. Türü ne olurdu?

Aşk veya fantastik diyeceğim, denemelerini yapan birisi olarak... Ama içimde fena bir şekilde tarihi şeyler yazma isteği var. Ancak bunun için geride duruyorum tabii.. Her ne kadar kendimi bildim bileli tarihi şeyler okusam da yazmak için çok bilgi birikim gerek.

2) Bu kitabı bir serinin başlangıcı mı yoksa bağımsız bir roman şeklinde mi yazardınız?

Yetmez mi bu kadar okumak? Aklım yoruldu, hevesim kaçtı artık benim. 

Günler hızla geçip giderken, Çiğdem bir yandan dönem sonu için projesinin raporunu şekillendirmeye, bir yandan finallerine hazırlanmaya çalışıyor, bir yandan da kara kara hikayesine nasıl bölüm yazabileceğini düşünüyordu.

En sonunda aklı tamamen karıştığında, iyiden iyiye kilitlendi. "Yuh artık," dedi bir de iç sesi kızarak. O da üzerine geliyordu. "Bir de söz verdin, her hafta bölüm paylaşırım diye. Ayıp artık!"

Kendisini yorgun hisseden Çiğdem'in omuzları düştü.

"Biliyorum, tam olarak seçebilecek olsaydım ben de sadece hikayeme yazmayı seçerdim. Ama sorumluluklar var işte..."

"Bahane!" dedi iç sesi.

"Değil!"

"Vaktin yoksa neden yazmaya başladın? Ya da neden tutamayacağın sözleri verdin o zaman?"

Çiğdem suçluluk hissi ile midesinin burulduğunu hissetti. Aslında o da gerçekten böyle bir duruma düşmek istemezdi. Ama bir yandan yetiştirmesi gereken dönem sonu proje raporu, bir yandan 10 günün sonunda başlayacak olan final sınavları, bir yandan ise son sınıfın verdiği stresle bir türlü asıl yapmak istediği işe, yazmaya, odaklanamıyordu.

"Yine de bir şeyler karalarsın istersen," dedi iç sesi biraz yumuşayarak.

Çiğdem "Bir şeyler karalamak istemiyorum," diye yanıt "Öyle yaptığımda hep kötü bölümler yazdım ve pişman oldum. Temiz bir zihinle, okunmaya değer bir şeyler yazmak istiyorum."

İç sesi ne diyeceğini bilemeyerek bir süre düşündü. "O zaman," dedi bilge bir sesle, "Söyle hikayeni okuyan arkadaşlarına durumunu."

Çiğdem utandığını hissederek , "Ama," dedi. "Sürekli özür dileyip, sürekli aynı şeyi yapmaya devam ediyorum. O kadar mahcup oldum ki, 'mahcubum' bile diyemiyorum."

İç sesi durumun vehametini anlayarak şöyle bir durakladı ve kısa bir sessizlik anından sonra, Çiğdem'e ne yapması gerektiğini söyledi.

"O zaman arkadaşlarına aynen şöyle de: Özür dilerim, ben düzen tutturmayı beceremeyen bir arkadaşınızım ve ne yazık ki durum istediğim şeyi yapmam için bana bolca vakit ve temiz bir zihin gibi imkanları sunmuyor. Ben de tek işimin yazmak olmasını çok istiyorum ama kısmet işte, henüz bu olmuyor. O yüzden ben de artık akışına bırakacağım, bölüm herhangi bir zamanda pat diye buraya düşebilir ama fazlasını yapamıyorum. Ah bu aileye karşı hissettiğim suçluluk hissi... Fırsat vermiyor bana malesef..

Bu hikaye en geç mart ayında bitecek inşaallah ve öyle ya da böyle yazılacak ve finaline görecek.

Tutturamadığım düzenim ve çok uzun bölüm aralarım için çok üzgünüm. Sabreden bütün arkadaşlarıma kocaman sevgiler. Anlayışınız için çok teşekkür ederim."

Çiğdem bunları da arkadaşlarına nasıl söyleyeceğine bir türlü karar veremedi. En sonunda kendisi için de ufak bir hikaye metni yazmaya karar vererek, geçti bilgisayarının başına. Derdini anlatacak uzunlukta ufak bir metin karaladı ve biraz mahcup biraz üzgün, yayınlayıverdi. Geri dönüşü için o da sabırsızlanıyordu.

Ben de Zeki Müren dinleyenlerdenim. Hiç bir zaman "Türkçe müzik mi? Immmh" diyenlerden ya da "Türk sanat müziği neymiş abi yeaaa" diyenlerden olmadım çok şükür. Yaş olarak müsait olsam da...
2) Çoktan unuturdum, ben seni çoktan. Ah bu şarkıların gözü kör olsun. 3) Her akşam güneşin battığı yerden, gözlerin doluyor gecelerime... 4) Gitme sana muhtacım. Gözümde nursun, başımda tacım. Muhtacım. Beni öldür öyle git. Yaşamak için, senin sevgine muhtacım.


5) Hani verdiğin sözler? Hani ellerin nerede? Hani huzur bulduğum, güzel gözlerin nerede? Hani sen hep benimdin. Şimdi neredesin, nerede?

Kısa bir yazı olacak bu, son günlerde çok duyduğum, başlıktaki cümle ile alakalı.

Birinci gün tanışıp,
İkinci gün hoşlanıyor,
Üçüncü gün çıkmaya başlayıp,
Dördüncü gün Seni Seviyorumlarla dolduruyorlar her yeri,
Beşinci gün ayrıldıklarında ise Aşk yalan diyorlar.

Çünkü aşkı yalandan yaşıyorlar.

Tabii bu benim düşüncem. Belki herkese kısmet olmaz aradığı kişiyi bulmak ama böylesi de karalamamalı yaşamayı bilmediği şeyi.

Bana sorarsanız, sabır ister sevmek. Tanımak ve kabul etmek birisini. Kusurlarını bile sevebildiğiniz bir insan kusurlarınızı bile severse sizin, o zaman gerçek bir aşk olduğuna inanırım yaşananın.

O gün söyleyebilirseniz eğer yine, aşk yalan diye. Kabul. İnanırım o zaman ben de size.

Ama o zamana kadar, benim hala umudum var. :)