Ben de Zeki Müren dinleyenlerdenim. Hiç bir zaman "Türkçe müzik mi? Immmh" diyenlerden ya da "Türk sanat müziği neymiş abi yeaaa" diyenlerden olmadım çok şükür. Yaş olarak müsait olsam da...
2) Çoktan unuturdum, ben seni çoktan. Ah bu şarkıların gözü kör olsun. 3) Her akşam güneşin battığı yerden, gözlerin doluyor gecelerime... 4) Gitme sana muhtacım. Gözümde nursun, başımda tacım. Muhtacım. Beni öldür öyle git. Yaşamak için, senin sevgine muhtacım.


5) Hani verdiğin sözler? Hani ellerin nerede? Hani huzur bulduğum, güzel gözlerin nerede? Hani sen hep benimdin. Şimdi neredesin, nerede?

Kısa bir yazı olacak bu, son günlerde çok duyduğum, başlıktaki cümle ile alakalı.

Birinci gün tanışıp,
İkinci gün hoşlanıyor,
Üçüncü gün çıkmaya başlayıp,
Dördüncü gün Seni Seviyorumlarla dolduruyorlar her yeri,
Beşinci gün ayrıldıklarında ise Aşk yalan diyorlar.

Çünkü aşkı yalandan yaşıyorlar.

Tabii bu benim düşüncem. Belki herkese kısmet olmaz aradığı kişiyi bulmak ama böylesi de karalamamalı yaşamayı bilmediği şeyi.

Bana sorarsanız, sabır ister sevmek. Tanımak ve kabul etmek birisini. Kusurlarını bile sevebildiğiniz bir insan kusurlarınızı bile severse sizin, o zaman gerçek bir aşk olduğuna inanırım yaşananın.

O gün söyleyebilirseniz eğer yine, aşk yalan diye. Kabul. İnanırım o zaman ben de size.

Ama o zamana kadar, benim hala umudum var. :)

Geçenlerde facebook sayfamda hikayenin çıktısını aldığıma dair bir fotoğraf paylaşmıştım hatırlasanız. E bu aralar dersler yoğun olunca ve ben de çok sıkılınca aldım bu sevgili çıktının bir kısmını yanıma ve derslerde okudum. Evet, itiraf ediyorum, bunu yaptım. Ama bazı derslerimiz çok sıkıcı, ne yapayım :))

Sevgili bölüm bekleyen arkadaşlarım. Bölümü yazdım mı? Yazdım. Peki gönderecek miyim? Hayır. :D

Biliyorum biraz garip bir giriş oldu ama bu akşam da bölümü gönderemeyeceğimi söylemeye çalışıyorum ve azıcık da utanıyorum yani, çünkü sözümde duramamış oluyorum. Ama tembellik etmedim. Bölümü yazdım, yazdım da içime sinmedi ve ben bir daha içime sinmeyen bölümü sırf vaktinde göndermek için yayınlamak istemiyorum çünkü sonrasında pişman oluyorum.

Olmamış diyeceğiniz bir bölüm paylaşmaktansa biraz daha bekleyip içime sinecek bir bölüm hazırladıktan sonra göndermeyi daha mantıklı buluyorum an itibari ile.

Bunlar hep son sene de yüklenen hocalardan oluyor. Kendimi suçlu hissetmeden temiz kafayla bir yazabilsem tek seferde içime sinen bölümler çıkarabileceğim ama aaah ah, sormayın a dostlar... :) :)

Şunun sözünü verebilirim çok bekletmeyeceğim çünkü bölümü sizinle paylaşmak için heyecanlıyım. Romantik/Dramatik halinin yanında biraz maceralı bir bölüm olacak bu. Aklımdakini tam olarak kağıda yansıtabilirsem, eminim siz de çok seveceksiniz.

Sabrınız için teşekkürler. "Madem beceremiyorsun, kafanı veremiyorsun yazma kardeşim," diye aklından geçirenler varsa da  onlara "yazacağım ulen" diyorum hahah :D Pek nazik olamadım sanırım. Elimden geleni yapar, benimle paylaşmak isteyenlerle paylaşmaya devam ederim diyorum. Kalan sağlar benimdir.

Bu da özür mahiyetinde bir fragman olsun. Sevgiler kocamanından :) :)

Hayır. Hayır. Hayır. Hayır. Lütfen durun.  

Ne yapacağımı bilemeyerek telefonumu almak için yatağımın ucundaki komidine koştum. Korkudan titreyen ellerimi zapt etmeye çalışarak telefonu aldım ve Ayaz’ın numarasını bulmaya çalıştım. Ama o kadar çok gerilmiştim ki telefonumu elimden düşürdüm ve sekerek yatağın altına girişini izlemek zorunda kaldım. 

“Kahretsin!”  

Onu yeniden almak için yatağın altına uzanmaya çalıştıysam da beceremedim. Yatak altının yere bu kadar yakın olmasının bir gün sorun çıkaracağını hiç düşünmemiştim. Hadi ama, bunu bana şimdi yapamazsın! 

 Ayaz’ı aramak zorundaydım. Aramalı ve iyi olduğunu öğrenmeliydim. Sonra da polisi aramam gerekiyordu. Tüm bu olanları durdurabilmek için onlara ihtiyacım vardı.  Kendimi zorlayarak bir kez daha telefona ulaşmaya çalıştım ama yine beceremedim.  

Şimdi çığlık atacaktım!  

Balkonda uzun saplı bir çekecek olduğunu hatırladığımda yattığım yerden doğrulup oraya koştum. Adamların beni görmelerini istemiyordum ama oraya çıkmaktan başka bir çarem de yoktu. Telefonuma başka bir şekilde uzanamazdım. Dikkat çekmemeye çalışarak balkon kapısını açıp yavaşça dışarı çıktım. Çekeceğin şu an gözüme çok uzun görünen balkonu ucunda olduğunu görünce bir kez daha küfür ettim. Bugün bunun için kendime kızamazdım. Koşup dikkat çekmek istemediğim için normal adımlarla gidip çekeceği aldım ve yan gözle bakıp kimsenin benimle ilgilenmediğini fark edince derin bir soluk alarak arkamı döndüm.  

“Bir yere mi gidiyorsunuz güzel bayan?”

Merhabalaar,

Evet, başlıklarla aramda gerçekten problem var :) Az önce baktım da gerçekten uzun süredir yazamadığım halde hala bloğa uğrayanlar var, cidden şaşırdım, beklemiyordum.

Teşekkür ederim. Yukarıdaki sorunun cevabını vermek için açtım konuyu. Sınavlarım dün akşam itibari ile bitti. Ve ben bölüme başladım bile. :) :)

Umuyorum ki boşluğu unutturacak, güzel bir 20. bölümle bu akşam döneceğim çünkü ben de Eylül'de Ayaz'ı özledim. :) Bölüm küçük bir ihtimal yarına sarkabilir ama büyük bir aksilik olmadıkça bu gün gelecek.

Aslında dün akşam elim eski bölümlere gitti çünkü içime cidden sinmeyen şeyler var, toparlanması gereken çok yer var. Ama sonra buna şimdiden girişmekten vazgeçtim. Önce hikayeyi bitirip sonra sıfırdan bir düzenleme yapacağım. Ve isim isim bildiğim, yorumlarıyla beni yalnız bırakmayan arkadaşlarımla düzenlenmiş halini mail yoluyla paylaşacağım inşaallah :)

Sabırla bekleyen herkese kocaman kocaman sevgiler. Umuyorum ki bu akşam üzeri 4-6 arası bir saatte bölümü yayınlamış olurum ve yorumlarda görüşürüz :)