Merhabalar,

Uzun zamandır blogda bir şeyler yazmıyordum, açılışı son okuduğum romanla yapayım dedim.

Bilenlere hatırlatma, bilmeyenlere de bilgi olsun: İpek Gökdel'in kaleminden çıkan Karakalem ve Bir Delikanlının Tuhaf Hikayesi Netflix'in çekeceği ilk Türk yapımı dizinin senaryosunu alacağı kitap olarak açıklandı. Hatta dizinin başrolünde de Çağatay Ulusoy yer alacakmış.

Fantastik olması nedeniyle bu dizi fikri tabii ki ilgimi çekti. Ancak kitabın konusunu okumak daha da ilgi çekiciydi. Türk işi bir süper kahraman romanını daha önce okumamıştım açıkçası. Bu da ayrı bir merak uyandırdı.

Peki nedir kitabın konusu?

Kitabın tanıtım bülteni, İstanbul'u korumaya çalışan bir kahramanımız olması dışında pek de bilgi vermiyor. Bu yüzden ben, sizin için ayrıca bir konu özeti yazacağım. Tabii bu kısımdan sonra yazacaklarımı spoiler kabul edebilecekler de olabilir. Onları da uyarayım...

İstanbul 1453 yılında fethedildiğinde, İstanbul'u koruyan tılsım Fatih Sultan Mehmet'in atının nalları altında parçalanır. O tılsımın 4 parçası hala İstanbul'un çeşitli yerlerinde bulunmaktadır ve bir rahip tılsımın yeniden bir araya getirilip özgürlüğüne kavuşturulması için de karanlıkta beklemektedir. Tabii ki bu tılsımı yeniden bir araya getirip İstanbul'u Türklerden almak isteyen karanlık tarikatlar ve onların kullandıkları güçlü adamlar da vardır. 

Ana karakterimiz Yavuz'un dedesi, Yavuz Sultan Selim'e tılsımlı bir gömlek diker (ki bu gömlekler gerçekten vardır) ama diğerlerinin aksine erkek toruna hasret olan bu dedemiz bir gömlek de ilk doğacak erkek torunu için diker ve bu iki gömlek karşılaştığında gücün torununun gömleğine geçmesi için bir tılsım daha yapar. 

Yüzyıllar sonra günümüz Türkiye'sinde doğan Yavuz, gömleğin güçlerini alıp, kendisindeki gariplikleri fark ettiğinde artık İstanbul'un muhafızı olduğunu anlama ve bu görevi kabullenme sürecine girecektir.

Konuyu kısaca bu şekilde özetleyebiliriz.

Açıkçası bu roman hayatımda okuduğum romanlar arasında beni en çok Googla'a itip, kitapta geçen mekanları ve bunların tarihini araştırmaya iten roman oldu. Romandaki gerçek tarihi bilgiler ve detay mekanlar benim kitabı sevmeme neden olan inceliklerin arasında yer alıyor.

İster istemez Türk süper kahraman karakteri fikrini biraz yadırgıyoruz ve konu da açıkçası biraz klişe havası veriyor. Ancak bu gömleklerin gerçekte var oluşu ve kitap içerisindeki yorumlanışı romanı okumaya değer kılıyor.

Kitapta "süper kahraman" tabirini gözünüzde canlandıracak kadar çok aksiyon yok. Sonlara doğru kitapta kısa geçilen ama izleme fikrini heyecanlandırıcı bulduğum sahneler var yalnızca. Örneğin boğaz sularının derinliklerinde geçen, Yavuz'un kendini bulma sahneleri gibi... Bunlar iyi çekilirse enfes sahneler olacaktır diye düşünüyorum.

Üstelik kitabın ikincisi de yazılacakmış, orada gerçek bir aksiyon bekliyorum çünkü bu kitap tam anlamıyla bir "giriş kitabı" havası veriyor.

Yazarın kalemi sade ve beyni aşırı derecede yormuyor. Bu nedenle kitap hızlı okunuyor. Ayrıca kitap içerisindeki tekerlemeler ve işaret ettikleri de yaratıcı bence.

Karakalem bir Karga, ancak bu kitapta kapakta göründüğü kadar etkin bir yeri yok. O yüzden kapakta kullanılması tercihinden pek emin değilim. Kitaba adını vermiş olması da ilginç. Belki de sebebini diğer kitaplarda anlayacağız, bilemiyorum.

Yavuz tüm haberlerde "Osmanlı ve günümüz arasında gidip gelen bir kahraman" olarak lanse edilmiş ama Yavuz'un Osmanlı dönemine gidişi yalnızca bir detay, kitabın ana teması bu değil. Yavuz da Osmanlı dönemine gittiğinde tarihi yalnızca izliyor, orada herhangi bir etkisi yok.

Bu arada Kayseri'de kitabı bulamadığım için özellikle getirttiğimi de belirtmek istiyorum. Kitap bu kadar gündemdeyken neden raflardaki yerini yeniden almaz anlamak güç. Bu da benim ufak sitemim ve eleştirim olsun Sayfa6 yayınlarına.

Kısa değerlendirmeme gelecek olursak...

Olumlu notlar;

1. Klasik algının dışına çıkarak tarihi bilgileri fantastik bir dünya ile birleştirme fikrini ve işleniş şeklini sevdim.
2. Osmanlı döneminin işleniş şekli naif ve neden bilmiyorum bu kısa anları okumayı ayrıca sevdim.
3. Yazarın olayları gereksiz bir şekilde uzatmaması ve sade tutması kitabı daha anlaşır ve okunur bir hale getirmiş.

Ben bu hikayeyi izlemek için sabırsızlanıyorum. Dizide biraz daha aksiyon da bekliyorum tabii ki... Bakalım İstanbul Muhafızını bize nasıl sunacaklar. Genelde kitapları okuyanlar filmleri ya da dizileri yetersiz bulur ama bu kez diziyi kitaptan biraz daha fazla sevebiliriz belki. Bunun için kullanılabilecek yeterince görsel materyal avantajı var.

Twitter @jeessiecu hesabından alıntıdır.

Kitabın tanıtım bültenini hemen şöyle paylaşayım:

“…İstanbul başka şehirlere benzemez!
Halep düşerse üzülür insan. Kabil düşerse canı acır.
Paris düşman postalını uzaktan görse bacaklarını aralar.
Berlin ikiye ayrıldı, dünya gene de dönmeye devam etti.
New York’un kalbine uçak sapladılar, düzen yeniden, yine kuruldu.
Ama İstanbul öyle mi ya!
Batı’nın sınırıdır burası. Doğu’nun başkenti...
Bu şehir dengede tutuyor dünyayı.
Tahterevallinin ortası…
İstanbul tökezlese insanlık düşer!...”

Yavuz: Beş yüz yıllık tılsımlı gömleğin gücüyle geçmişten el alan bir delikanlı… İstanbul’un muhafızı o! 

Korkut: Âşık olduğu kadını elde eldebilmek için ölümsüzlüğün sırrını arayan tutkulu bir adam.

Aslı: Hiç bitmeyecek bir vicdan azabıyla yaşamaya çalışan, yükseklerde gezmeyi seven âşık bir genç kız. 

Karakalem: Kadim kötülüğün yeryüzündeki gölgesi; rubi gözlü karga. 

Ahmet: İstanbul’un dehlizlerini kendine yol yapan, uğradığı ihanetle ışığa küsen yakışıklı bir profesör. 

Güneş: Güzelliği bahtsızlığına sebep bir kadın… 

Hızır Ağa: Denizli’nin ücra bir köyünde, koca yüreği sırlarla dolu bir muhtar. 

N. İpek Gökdel’in yazdığı Karakalem’de zaman içerisinde yapacağınız yolculuk, size tılsımlı bir İstanbul hikâyesi sunuyor!

Gazap birkaç hafta önce okuduğum bir kitap ama yorumlama şansı bulamamıştım. O yüzden şimdi fırsatım varken yorum yapmak istedim.

Monica McCarty, tarihi aşk romanlarını okumaktan hoşlananların kesinlikle kaçırmaması gereken bir yazar bana sorarsanız. Şu ana kadar hiç bir kitabı beni hayal kırıklığına uğratmadı. Keza Gazap da öyle. İtiraf ediyorum ki başlarda konu uzayınca biraz sıkıldım ama bu tamamen benim sabırsız yapımdan kaynaklanan bir durum. Zaten kısa süre içinde hikayenin içine dahil oldum ve Anna ve Arthur ile olayları yaşamaya başladım.

Tutsak'ı yorumladığımda, bu kitapların bir seri olduğundan bahsetmiştim. Highland Guard (İskoç Muhafızları) serisinin şu anda yayınlanmış 10 kitabı var ve Gazap bunlardan üçüncüsü. Aynı zamanda ülkemizde seriye ait olarak yayınlanan son kitap. Aslında okumaya çok fırsat bulamıyorum. Yoğun bir yıla girdim ama yine de bu seriyi tamamlamak istiyorum. İki Ateş Arasında serinin ilk romanı, daha önce söylediğim gibi okudum ama tam hatırlayamıyorum. Belki de onu baştan okurum. Ya da belki çevirilmesini beklemez ingilizce okurum. Henüz bilemiyorum. Vakit sıkıntım varken çok iddialı olamam :)

Arthur ve Anna'nın hikayesi bir açıdan çok hızlı bir açıdan çok yavaş ilerliyor. Hızlı ilerleyen şey aralarındaki tutku ki giderek de artıyor. Yavaş ilerleyen şey ise ilişkileri. Zaten hikayeyi çekici kılan ve o tutkuyu hissetmemizi sağlayan şey bu. İkisi de birlikte olmak isterken uzak durmak zorunda kalmaları ve birbirlerine yakınken de yine aynı sürecin devam etmesi. Arthur'da bir nevi Anna'yı ben almam ama başkasına da yar etmem havası var :D Tam açıklaması bu. Tam anlamıyla kavuştuklarında siz de onlarla birlikte bir rahat nefes alıyorsunuz yani :)

Tabii bir McCarty kitabında olmazsa olmaz savaşlar ve işkenceler yine bu kitapta da kendisine yer bulmuş.

Ben içeriğe bir girersem bütün kitabı anlatmadan susamıyorum. O yüzden yorumumu kısa tutuyor ve sözün özü tam bir Monica McCarty kitabıydı diyorum. Yazarın tarzını ve kalemini sevenlerin mutlaka okuması gereken bir kitap. Tarihi aşk romanı severler için de öyle...

Serisinin kitapları şöyle:

1. The Chief (İki Ateş Arasında)
2. The Hawk (Tutsak)
3. The Ranger (Gazap)
4. The Viper
5. The Saint
6. The Recruit
7. The Hunter
8. The Raider
9. The Arrow
10. The Knight

Ve az önce aldığım yanıtla birlikte bir de güzel haber vereyim. Koridor Yayınları serinin bir diğer kitabının bu ay sonuna kadar çıkacağını söyledi. Merakla beklemedeyiz :)

Gazap'ın konusu ise şöyle:

Üstün keşif becerilerinden dolayı kralın gözde ordusuna seçilerek düşman cephesine sızan Arthur Campbell, bir sonraki adımı için emir beklemektedir. Adeta bir gölge gibi hareket ederken, babasını öldüren liderin klanına karşı yüreği intikam ateşiyle yanıp tutuşmaktadır. Ancak düşman cephesinin tam kalbinde karşısına beklenmedik bir engel çıkar. Gizli kapaklı işleri aydınlatmadaki becerisiyle ondan aşağı kalır yanı olmayan, efsanevi güzelliğiyle Anna MacDougall.

Babasının kuvvetlerine yeni katılan bu sert görünüşlü, yakışıklı adamdan etkilenen Anna, onun kendisine karşı kararlı bir tavırla kayıtsız kalışını bir meydan okuma olarak kabul etmeye hazırdır. Savaşın bir an önce bitmesini dileyen Anna, sevebileceği iyi bir adamla sakin bir hayat paylaşma hayalleri kurarken, onu gözleriyle kendine çeken ancak sözleriyle uzaklara iten bu esrarengiz şövalyeye gönlünü kaptırır. Fakat tehlike, yalan dolan ve ufukta görünen savaş, ikisini birbirlerinin tutkularını ve sırlarını öğrenmeye sürükleyince, adeta çelikten bir vücuda sahip bu savaşçı bir seçim yapmak zorunda kalır: Aşk mı? Yoksa intikam mı?

Ben Monica McCarty'nin anlattığı hikayeleri seven okurlardan birisiyim. Eminim ki tarihisel romanları seven okurlar kendisini bir şekilde tanıyorlardır. Aslında bugün itibari ile okullar açılıyor ve benim okul için çoktan şehir dışına göç etmiş ve son sınıf temposuna girmiş olamam gerekiyordu. Ama öyle olmadı. Bir hafta daha mecburi tatildeyim. Öyle olunca ben de bir önceki yorumumda bahsettiğim üzere okumayı ne kadar özlediğimin farkına varınca daha önceki kitaplarını zevkle okuduğum bu yazarda karar kıldım.

İyi ki de öyle yapmışım çünkü Tutsak'tan gerçekten keyif aldım. McCarty, aşkın yanında her zaman işin için bir askeri olay karıştırıyor. Bazen bu sizde kitapların benzer olduğu algısını uyandırsa da aslında öyle değil. Bir şekilde her hikayesine özgün bir tat katmayı da başarıyor.

Kitapta Erik ve Ellie'nin aşkı anlatılıyor. Erik başlarda bir Quinn karakteriymiş gibi geldi bana. Öyle alaycı, pervasız... Bunda, bu kitabın hemen öncesinde iki Quinn kitabı okumuş olmamın etkisi büyük. :) Ve tabii ki sevdim bu adamı. Ayrıca da cidden merak etmeye başladım. O zamanlarda bu İskoç ve İrlanda'lılar cidden bu denli kocaman mıymış ya hu? :)Hayır her kitapta 2 metrelik kaslı kaslı adamlar var.  Karşılarına da yazıyorlar minyon tipli hatunları, gerçek anlamda gözümde canlandırmakta zorlanıyorum. Ben de kızın boyunu 1.70lere erkeğinkini de 1.90lara çekip öyle canlandırıyorum gözümde ne yapayım :P

Erik'in adının Erik olmasına da takılmadan edemedim. Aklımdan iğrenç iğrenç espriler geçti:"Papaz eriği mi can eriği mi?" gibi. Çok özür dilerim ama geçti yani :)

Bu arada kitap Higland Guard serisinin 2. kitabı. İlk kitap İki Ateş Arasında. Onu da okumuştum ama malesef o zamanlar bu blog yoktu şimdi de yorumunu yapamamaktayım. Sanırım biraz unuttum :)

Serinin 3. kitabı ise Gazap. O da elimde ama öncelikle Eylül'de Ayaz'a yazmaya çalışacağım daha sonra umuyorum ki onu da okuyacak ve yorumlayacağım. O zaman seri hakkında da daha detaylı bilgi verebilirim sanırım. Şu an serisinin başka kitabı çıktı mı bilmiyorum. Araştırmaya da korkuyorum çünkü muhtemelen yine okumak isteyeceğim ve şu aralar hiç sırası değil :|

Neyse efenim, konu güzeldi, kurgu güzeldi, eleştireceğim nokta varsa da şu an hatırlamıyorum demek ki ciddi bir şey değildi bu durumda türü seven ve hala okumayan varsa bu kitabı alsın okusun diyorum. Sonra da konuyu sizinle paylaşıp kaçıyorum :)

Ateşle oynuyorsan yanmayı göze alacaksın. 

Rakipsiz denizci Erik MacSorley, asla kendisine karşı koyabilecek bir kadınla karşı karşıya gelmemişti - ta ki sırılsıklam halde, yarı çıplak bir "bakıcı kadını" İrlanda kıyılarının açıklarından kurtarana dek. Ama Ellie'nin sıradan görünüşüne kanması bir talihsizlikti; o aslında İrlanda'daki en güçlü asilzadenin özgür ruhlu kızı, Leydi Elyne de Burgh'dü. Daha da kötüsü, bu karşı konulmaz kadın, Erik'in sıra dışı çekiciliğine kapılmayacağını kanıtlamaya kararlıydı. Erik ise onun direnişini, kalbinin derinliklerinde yankılanan bir tutkuyla alaşağı edebilecek kadar ısrarcıydı. 

Sadakati her şeyin üzerinde tutan bir adam ve tarihin en zorlu taht mücadelesini tehlikeye atabilecek sırlar barındıran bir kadın. Kral ve vatan uğruna verilen savaşın sesleri karşı kıyılardan yükselirken, Ellie'nin aşkı bir efsaneyi dizginlemeye yetecek midir?

Kitap içeriğine girebileceğimi şimdiden söyleyerek yorumuma başlıyorum.

Ufak bir eleştirim var, onunla başlayayım. O da şu: Neden kavuşmadan sonra yalnızca bir iki sayfa oluyor ey yazarcığım azıcık daha okusaydık keyifli keyifli... Zaten roman da kısaydı, en azından bence... 364 sayfa kısa bana sorarsanız :) Bir o kadar daha olsa okurdum ben :)

Jack ve Grace'in karşılaşmalarını sevdim. Jack'in hafif alaycı ve zeki hallerini de. Kitapta yine tatlı bir mizah vardı ki bu Quinn için olmazsa olmazdı zaten. Bunu yine çok hoş bir şekilde serpiştirmiş kitap aralarına.

Düşes hakkında çok kararsız kaldım. Hani kitabın başında diyor ya, o aksi kişiliğin altında altın gibi bir kalbi de yoktu diye, gerçekten yokmuş :) Allah'ım o ne sini bozucu bir kadındı öyle. Thomas ve Jack'in sık sık kendisini bozmalarından çok keyif aldım şahsen. Allah düşmanıma vermesin öylesini :D Ama sonradan içindeki sevgiyi ortaya çıkarak olan bir olay yaşamasını beklemedim değil, illa öleceğim ya klişeden :)

Durumların ve muhabbetlerin sakız gibi uzamamasını da sevdim. Tek bir yer vardı beni sıkan, orayı bir iki sayfa atladım ama onun haricinde eleştireceğim bir nokta yoktu.

Ha şunu söyleyim: Aman aman bir olay, kurgu ya da içime işleyen bir aşk falan yoktu. Ama son derce keyifli, okurken yüzümü güldüren, güzel ilerleyen ve konusu sarkmayan bir kitaptı. Ayrıca Jack de tam sevmelikti yani. Bir kız okur olarak erkek karaktere asılma ritüeline girmeyeceğim ama sevmelikti yani nabayım :)

Okusam mı okumasam mı diye düşünenlere tavsiyemdir, okuyun. Beklentilerinizi çok yükseltmez iseniz eminim siz de gayet keyif alırsınız.

Özellikle bir kısmın altını çizmeden de edemeyeceğim. Düşes ve Grace Jack'i bağlattıklarında Grace'in özür dilemesi üzerine, Jack'in "Rica ederim, ne demek." dediği sahnede ciddi ciddi uzun süre güldüm. Neden bilmiyorum ama çok hoşuma gitti. Yazarın espri anlayışını seviyorum. Çevirmenin de ayrıca eline sağlık diyorum :)

Uzun süredir okumaya ara vermiştim. Cennet Gibi'yi çok sevemesem de yeniden okumanın tadına vardım. Kayıp Dük'le tamamen eski okuma isteğime kavuştum. Ah ki ne ah üniversite son sınıf öğrencisiyim ve okullar açılıyor. Yine de yoğunluğumdan fırsat buldukça yine okumaya devam edeceğim. Daha sık kitap yorumu görebilirsiniz. Umarım öyle olur :)

Çok uzatamayacağım bayaa yorgunum, bir iki gün için fırsat bulamayacaktım yazmaya, o yüzden soğumadan yazmak istedim yorumu. Umarım çok abes cümleler kurmamışımdır ki yorgunken yazınca öyle yapıyorum :)

Merak edenler için konuyu paylaşıyor ve artık susuyorum.

Jack Audley bir hayduttur. Bir zamanlarsa asker. Ve her zaman bir çapkındır. Hayatta en son istediği şeyse, yüzlerce kişinin hayatından ve kadim bir mirastan sorumlu bir asilzade olmaktır. Fakat soylu Wyndham Ailesi’nin uzun zamandır kayıp oğlu olduğu ortaya çıkınca, kaygısız hayatı bir anda sona erecektir. Eğer gayrimeşru olmadığını da kanıtlarsa, o zaman kendisini hiç istemediği bir konumda bulacaktır: Wyndham Dükü. 

Grace Eversleigh son beş yılını, dul Wyndham Düşesi’nin refakatçisi olarak, didinerek geçirmiştir. Günlük rutininde çok az değişikliklerin olduğu, asla takdir edilmediği bir iştir bu…ta ki Jack Audley, kendinden emin gülümseyişi ve tatlı çekiciliğiyle bir anda hayatında belirlene dek. Jack, “hayır”ı cevap olarak kabul etmeyen bir erkektir ve Grace onun kollarındayken kesinlikle hayır demek isteyen bir kadın değildir. Ancak ortada bir sorun vardır: Jack gerçek dükse, o zaman o sahip olamayacağı tek erkektir.

Ben Julia Quinn'i severim. Herkes gibi Bridgerton serisini okuyanlardanım. Üstelik hiç sıkılmadan ve üst üste... Amma velakin bu kitapta bir şey olmamış. Şaşırdım açıkçası çünkü çok hevesli başlamıştım.

Kitap ne yazık ki yeniden okumak isteyeceğim türden bir kitap değildi. Öyle çok kötü de diyemem tabii, ne de olsa yazarı Quinn ama ne bileyim. Neden böyle olmuş anlamadım. Diyaloglar yersiz derecede uzamış. Tam olarak oturmuş bir konu bile yok gibiydi. Tamamen Marcus'ın hastalanması üzerine sayfalar ilerledi durdu. Kitabın büyük bir kısmında Marcus zaten baygındı. Diğer kısmında da Honoria ona öfkeliydi. Birkaç sayfada birliktelerdi onda da ben bile ne olduğunu anlamadan hop kendilerini yatağa attılar.

Gerçekten şaşırdım aslında. Başka bloglardaki yorumlara şöyle bir baktım. Bayılanlar var :) Kişisel zevk tabii bu bir şey diyemem ama benim fikrimce bu kitaba "çok iyi" demek yanlış bir yönlendirme olur. Yani, kitapta olay yok (:

Burada kurgu vermiş olacağım, isterseniz okumayın ama yazmam gerek. Kitap şundan ibaret: Marcus ve Honoria uzun bir süre sonra karşılaşır, Marcus ayağından yaralanır ve kitabın büyük bir kısmında hasta yatar, Honoria ona bakar. Sonra bir bakışma eşliğinde ikisi de birbilerine aşık oldukları konusunda aydınlanırlar ve Marcus daha ilk sevgi ima eden cümlesini kurduğunda birlikte olurlar. Daniel ile Marcus'un küçük kavgası ve mutlu son. Üstelik son iki cümlemdekiler son bir kaç sayfaya sığdırılmış, biraz karalamavari olmuş.

Dediğim gibi kitap çerez gibi bir şeydi ama ne yazık ki benim için Quinn'in kaleminden çıkmasını beklemeyeceğim kadar kurgu ve olay yoksunuydu. Sanki canı sıkılmışta oturmuş öylesine karalamış gibi. Üstelik çeviri hatları da çok yoğun olmasa da dikkat çekici boyuttaydı. Son zamanlarda çok yorumumu görmemiş olsanız da Tarihsel Aşk Romanları konusunda iyi bir okuyucuyumdur. O yüzden bu kitaba 5 üzerinden ancak 2,5 verebilirdim.

Kabul ediyorum ben biraz zor beğenen bir okurum ama o kadar da değil. Bu yorumum da gerçekten kitabın hak ettiği yorumdur bence. Çünkü ben kitabı hiç beğenmesem bile yazara ve sarf ettiği onca emeğe saygısızlık etmemeye büyük bir özen gösteren birisiyim. Bugün Kayıp Dük'ü okumayı planlıyordum ama emin değilim. Duruma bakacağım artık :D

Eklemeden de geçmeyeyim. Kitapta Quinn'in benim için de Quinn olduğu yerler vardı (: Kitabın mizahı... Yazarın eğlenceli dilini ve keyifli mizah anlayışını okuyanlar zaten bilir. Bu kitapta da o üslubu değişmemiş. Bazı bölümlerde gerçekten güldüm ve bundan da cidden keyif aldım

Son yorumum: Eğer vakit geçirmek için okumalık bir kitap istiyorsanız, alın elinize keyifli vakit geçireceksiniz. Ama öyle bayılmalık bir roman beklemeyin bence.

Bu arada bu da benim bu blogdaki ilk kitap yorumum oldu. Oysa Kuralsız'ı daha önce okumuştum. Nedense bir türlü onun yorumunu yazamadım (: Umarım onu da en kısa sürede yapacağım. Yine de okumak isteyenler var ise, buyrun kitabın konusu:

CENNET GİBİ 

Bazen yalnızca arkadaş olmak yetmez, âşık da olursun. 

Honoria Smythe-Smith: 

A) Berbat keman çalıyor
B) Çocukken ona takılan 'Böcek' isminden dolayı hâlâ kırgın
C) Ağabeyinin en iyi arkadaşına KESİNLİKLE âşık değil
D) Hepsi 

Marcus Holroyd: 

A) Chatteris Kontu
B) Üzücü şekilde ayağını burkmaya eğilimli
C) En iyi arkadaşının kız kardeşine KESİNLİKLE âşık değil
D) Hepsi 

İkisi beraber: 

A) Bolca çikolatalı pasta yiyorlar
B) Korkunç bir hastalığı ve dünyanın en kötü müzik gösterisini atlatıyorlar
C) Çaresizce birbirlerine âşık oluyorlar
D) Hepsi 

Bu bir JULIA QUINN kitabı, bu yüzden cevapları biliyorsunuz değil mi?