Gazap birkaç hafta önce okuduğum bir kitap ama yorumlama şansı bulamamıştım. O yüzden şimdi fırsatım varken yorum yapmak istedim.

Monica McCarty, tarihi aşk romanlarını okumaktan hoşlananların kesinlikle kaçırmaması gereken bir yazar bana sorarsanız. Şu ana kadar hiç bir kitabı beni hayal kırıklığına uğratmadı. Keza Gazap da öyle. İtiraf ediyorum ki başlarda konu uzayınca biraz sıkıldım ama bu tamamen benim sabırsız yapımdan kaynaklanan bir durum. Zaten kısa süre içinde hikayenin içine dahil oldum ve Anna ve Arthur ile olayları yaşamaya başladım.

Tutsak'ı yorumladığımda, bu kitapların bir seri olduğundan bahsetmiştim. Highland Guard (İskoç Muhafızları) serisinin şu anda yayınlanmış 10 kitabı var ve Gazap bunlardan üçüncüsü. Aynı zamanda ülkemizde seriye ait olarak yayınlanan son kitap. Aslında okumaya çok fırsat bulamıyorum. Yoğun bir yıla girdim ama yine de bu seriyi tamamlamak istiyorum. İki Ateş Arasında serinin ilk romanı, daha önce söylediğim gibi okudum ama tam hatırlayamıyorum. Belki de onu baştan okurum. Ya da belki çevirilmesini beklemez ingilizce okurum. Henüz bilemiyorum. Vakit sıkıntım varken çok iddialı olamam :)

Arthur ve Anna'nın hikayesi bir açıdan çok hızlı bir açıdan çok yavaş ilerliyor. Hızlı ilerleyen şey aralarındaki tutku ki giderek de artıyor. Yavaş ilerleyen şey ise ilişkileri. Zaten hikayeyi çekici kılan ve o tutkuyu hissetmemizi sağlayan şey bu. İkisi de birlikte olmak isterken uzak durmak zorunda kalmaları ve birbirlerine yakınken de yine aynı sürecin devam etmesi. Arthur'da bir nevi Anna'yı ben almam ama başkasına da yar etmem havası var :D Tam açıklaması bu. Tam anlamıyla kavuştuklarında siz de onlarla birlikte bir rahat nefes alıyorsunuz yani :)

Tabii bir McCarty kitabında olmazsa olmaz savaşlar ve işkenceler yine bu kitapta da kendisine yer bulmuş.

Ben içeriğe bir girersem bütün kitabı anlatmadan susamıyorum. O yüzden yorumumu kısa tutuyor ve sözün özü tam bir Monica McCarty kitabıydı diyorum. Yazarın tarzını ve kalemini sevenlerin mutlaka okuması gereken bir kitap. Tarihi aşk romanı severler için de öyle...

Serisinin kitapları şöyle:

1. The Chief (İki Ateş Arasında)
2. The Hawk (Tutsak)
3. The Ranger (Gazap)
4. The Viper
5. The Saint
6. The Recruit
7. The Hunter
8. The Raider
9. The Arrow
10. The Knight

Ve az önce aldığım yanıtla birlikte bir de güzel haber vereyim. Koridor Yayınları serinin bir diğer kitabının bu ay sonuna kadar çıkacağını söyledi. Merakla beklemedeyiz :)

Gazap'ın konusu ise şöyle:

Üstün keşif becerilerinden dolayı kralın gözde ordusuna seçilerek düşman cephesine sızan Arthur Campbell, bir sonraki adımı için emir beklemektedir. Adeta bir gölge gibi hareket ederken, babasını öldüren liderin klanına karşı yüreği intikam ateşiyle yanıp tutuşmaktadır. Ancak düşman cephesinin tam kalbinde karşısına beklenmedik bir engel çıkar. Gizli kapaklı işleri aydınlatmadaki becerisiyle ondan aşağı kalır yanı olmayan, efsanevi güzelliğiyle Anna MacDougall.

Babasının kuvvetlerine yeni katılan bu sert görünüşlü, yakışıklı adamdan etkilenen Anna, onun kendisine karşı kararlı bir tavırla kayıtsız kalışını bir meydan okuma olarak kabul etmeye hazırdır. Savaşın bir an önce bitmesini dileyen Anna, sevebileceği iyi bir adamla sakin bir hayat paylaşma hayalleri kurarken, onu gözleriyle kendine çeken ancak sözleriyle uzaklara iten bu esrarengiz şövalyeye gönlünü kaptırır. Fakat tehlike, yalan dolan ve ufukta görünen savaş, ikisini birbirlerinin tutkularını ve sırlarını öğrenmeye sürükleyince, adeta çelikten bir vücuda sahip bu savaşçı bir seçim yapmak zorunda kalır: Aşk mı? Yoksa intikam mı?

Kitap içeriğine girebileceğimi şimdiden söyleyerek yorumuma başlıyorum.

Ufak bir eleştirim var, onunla başlayayım. O da şu: Neden kavuşmadan sonra yalnızca bir iki sayfa oluyor ey yazarcığım azıcık daha okusaydık keyifli keyifli... Zaten roman da kısaydı, en azından bence... 364 sayfa kısa bana sorarsanız :) Bir o kadar daha olsa okurdum ben :)

Jack ve Grace'in karşılaşmalarını sevdim. Jack'in hafif alaycı ve zeki hallerini de. Kitapta yine tatlı bir mizah vardı ki bu Quinn için olmazsa olmazdı zaten. Bunu yine çok hoş bir şekilde serpiştirmiş kitap aralarına.

Düşes hakkında çok kararsız kaldım. Hani kitabın başında diyor ya, o aksi kişiliğin altında altın gibi bir kalbi de yoktu diye, gerçekten yokmuş :) Allah'ım o ne sini bozucu bir kadındı öyle. Thomas ve Jack'in sık sık kendisini bozmalarından çok keyif aldım şahsen. Allah düşmanıma vermesin öylesini :D Ama sonradan içindeki sevgiyi ortaya çıkarak olan bir olay yaşamasını beklemedim değil, illa öleceğim ya klişeden :)

Durumların ve muhabbetlerin sakız gibi uzamamasını da sevdim. Tek bir yer vardı beni sıkan, orayı bir iki sayfa atladım ama onun haricinde eleştireceğim bir nokta yoktu.

Ha şunu söyleyim: Aman aman bir olay, kurgu ya da içime işleyen bir aşk falan yoktu. Ama son derce keyifli, okurken yüzümü güldüren, güzel ilerleyen ve konusu sarkmayan bir kitaptı. Ayrıca Jack de tam sevmelikti yani. Bir kız okur olarak erkek karaktere asılma ritüeline girmeyeceğim ama sevmelikti yani nabayım :)

Okusam mı okumasam mı diye düşünenlere tavsiyemdir, okuyun. Beklentilerinizi çok yükseltmez iseniz eminim siz de gayet keyif alırsınız.

Özellikle bir kısmın altını çizmeden de edemeyeceğim. Düşes ve Grace Jack'i bağlattıklarında Grace'in özür dilemesi üzerine, Jack'in "Rica ederim, ne demek." dediği sahnede ciddi ciddi uzun süre güldüm. Neden bilmiyorum ama çok hoşuma gitti. Yazarın espri anlayışını seviyorum. Çevirmenin de ayrıca eline sağlık diyorum :)

Uzun süredir okumaya ara vermiştim. Cennet Gibi'yi çok sevemesem de yeniden okumanın tadına vardım. Kayıp Dük'le tamamen eski okuma isteğime kavuştum. Ah ki ne ah üniversite son sınıf öğrencisiyim ve okullar açılıyor. Yine de yoğunluğumdan fırsat buldukça yine okumaya devam edeceğim. Daha sık kitap yorumu görebilirsiniz. Umarım öyle olur :)

Çok uzatamayacağım bayaa yorgunum, bir iki gün için fırsat bulamayacaktım yazmaya, o yüzden soğumadan yazmak istedim yorumu. Umarım çok abes cümleler kurmamışımdır ki yorgunken yazınca öyle yapıyorum :)

Merak edenler için konuyu paylaşıyor ve artık susuyorum.

Jack Audley bir hayduttur. Bir zamanlarsa asker. Ve her zaman bir çapkındır. Hayatta en son istediği şeyse, yüzlerce kişinin hayatından ve kadim bir mirastan sorumlu bir asilzade olmaktır. Fakat soylu Wyndham Ailesi’nin uzun zamandır kayıp oğlu olduğu ortaya çıkınca, kaygısız hayatı bir anda sona erecektir. Eğer gayrimeşru olmadığını da kanıtlarsa, o zaman kendisini hiç istemediği bir konumda bulacaktır: Wyndham Dükü. 

Grace Eversleigh son beş yılını, dul Wyndham Düşesi’nin refakatçisi olarak, didinerek geçirmiştir. Günlük rutininde çok az değişikliklerin olduğu, asla takdir edilmediği bir iştir bu…ta ki Jack Audley, kendinden emin gülümseyişi ve tatlı çekiciliğiyle bir anda hayatında belirlene dek. Jack, “hayır”ı cevap olarak kabul etmeyen bir erkektir ve Grace onun kollarındayken kesinlikle hayır demek isteyen bir kadın değildir. Ancak ortada bir sorun vardır: Jack gerçek dükse, o zaman o sahip olamayacağı tek erkektir.

Ben Julia Quinn'i severim. Herkes gibi Bridgerton serisini okuyanlardanım. Üstelik hiç sıkılmadan ve üst üste... Amma velakin bu kitapta bir şey olmamış. Şaşırdım açıkçası çünkü çok hevesli başlamıştım.

Kitap ne yazık ki yeniden okumak isteyeceğim türden bir kitap değildi. Öyle çok kötü de diyemem tabii, ne de olsa yazarı Quinn ama ne bileyim. Neden böyle olmuş anlamadım. Diyaloglar yersiz derecede uzamış. Tam olarak oturmuş bir konu bile yok gibiydi. Tamamen Marcus'ın hastalanması üzerine sayfalar ilerledi durdu. Kitabın büyük bir kısmında Marcus zaten baygındı. Diğer kısmında da Honoria ona öfkeliydi. Birkaç sayfada birliktelerdi onda da ben bile ne olduğunu anlamadan hop kendilerini yatağa attılar.

Gerçekten şaşırdım aslında. Başka bloglardaki yorumlara şöyle bir baktım. Bayılanlar var :) Kişisel zevk tabii bu bir şey diyemem ama benim fikrimce bu kitaba "çok iyi" demek yanlış bir yönlendirme olur. Yani, kitapta olay yok (:

Burada kurgu vermiş olacağım, isterseniz okumayın ama yazmam gerek. Kitap şundan ibaret: Marcus ve Honoria uzun bir süre sonra karşılaşır, Marcus ayağından yaralanır ve kitabın büyük bir kısmında hasta yatar, Honoria ona bakar. Sonra bir bakışma eşliğinde ikisi de birbilerine aşık oldukları konusunda aydınlanırlar ve Marcus daha ilk sevgi ima eden cümlesini kurduğunda birlikte olurlar. Daniel ile Marcus'un küçük kavgası ve mutlu son. Üstelik son iki cümlemdekiler son bir kaç sayfaya sığdırılmış, biraz karalamavari olmuş.

Dediğim gibi kitap çerez gibi bir şeydi ama ne yazık ki benim için Quinn'in kaleminden çıkmasını beklemeyeceğim kadar kurgu ve olay yoksunuydu. Sanki canı sıkılmışta oturmuş öylesine karalamış gibi. Üstelik çeviri hatları da çok yoğun olmasa da dikkat çekici boyuttaydı. Son zamanlarda çok yorumumu görmemiş olsanız da Tarihsel Aşk Romanları konusunda iyi bir okuyucuyumdur. O yüzden bu kitaba 5 üzerinden ancak 2,5 verebilirdim.

Kabul ediyorum ben biraz zor beğenen bir okurum ama o kadar da değil. Bu yorumum da gerçekten kitabın hak ettiği yorumdur bence. Çünkü ben kitabı hiç beğenmesem bile yazara ve sarf ettiği onca emeğe saygısızlık etmemeye büyük bir özen gösteren birisiyim. Bugün Kayıp Dük'ü okumayı planlıyordum ama emin değilim. Duruma bakacağım artık :D

Eklemeden de geçmeyeyim. Kitapta Quinn'in benim için de Quinn olduğu yerler vardı (: Kitabın mizahı... Yazarın eğlenceli dilini ve keyifli mizah anlayışını okuyanlar zaten bilir. Bu kitapta da o üslubu değişmemiş. Bazı bölümlerde gerçekten güldüm ve bundan da cidden keyif aldım

Son yorumum: Eğer vakit geçirmek için okumalık bir kitap istiyorsanız, alın elinize keyifli vakit geçireceksiniz. Ama öyle bayılmalık bir roman beklemeyin bence.

Bu arada bu da benim bu blogdaki ilk kitap yorumum oldu. Oysa Kuralsız'ı daha önce okumuştum. Nedense bir türlü onun yorumunu yazamadım (: Umarım onu da en kısa sürede yapacağım. Yine de okumak isteyenler var ise, buyrun kitabın konusu:

CENNET GİBİ 

Bazen yalnızca arkadaş olmak yetmez, âşık da olursun. 

Honoria Smythe-Smith: 

A) Berbat keman çalıyor
B) Çocukken ona takılan 'Böcek' isminden dolayı hâlâ kırgın
C) Ağabeyinin en iyi arkadaşına KESİNLİKLE âşık değil
D) Hepsi 

Marcus Holroyd: 

A) Chatteris Kontu
B) Üzücü şekilde ayağını burkmaya eğilimli
C) En iyi arkadaşının kız kardeşine KESİNLİKLE âşık değil
D) Hepsi 

İkisi beraber: 

A) Bolca çikolatalı pasta yiyorlar
B) Korkunç bir hastalığı ve dünyanın en kötü müzik gösterisini atlatıyorlar
C) Çaresizce birbirlerine âşık oluyorlar
D) Hepsi 

Bu bir JULIA QUINN kitabı, bu yüzden cevapları biliyorsunuz değil mi?

Bu son zamanlarda üzüldüğüm konulardan birisi. "Aşk romanı = Erotik Roman" düzeyinde bir boyuta geldik resmen. Piyasaya o kadar ama o kadar çok "Yetişkin Okurlar İçin" etiketli romanlar çıkıyor ki artık onları görmekten yorulmaya başladım.

Aslında ben de Elli Ton serisini okudum, Gabriel serisinin iki kitabını da. Bazı kısımlarını atlamak zorunda kalsam da anlatılan aşkı sevmiştim. Ama özellikle bu romanların başlattığı akımın roman dünyasını bu boyuta getireceğini hiç tahmin etmemiştim. Öyle bir boyuta geldik ki içinde erotizm barındırmayan aşk romanları okunmaz/keyif alınmaz kategorilerine eklenmeye başladı. Bunu bir okurun yorumundan bizzat gördüm.

Oysa aşk tensel olarak yaşananın çok ötesindedir bana göre. Eğer tensel birliktelik bu kadar önemli ya da değerli olsaydı tek gecelik ilişki yaşayan tüm insanlar dünyanın en mutlu insanları olmalılardı.

Tabii ki insan sevdiğine dokunmak ister. Bir aşk romanı okuyan birisi de o elektriği de hissettirmek ister ama gerçekten bu boyutta mıdır bu? Bazı romanlar var ki durum tam olarak şu: Karakter birisinden hoşlanmaya başlıyor, hop yatak hayalleri. Karakterler birbirlerine açılıyor, hop yatağa. Kavga ediyorlar, barışmak için hop yatağa. Birbirlerini sevdiklerini yeniden anlıyorlar, hop yatağa. İşin rahatsız edici boyutu bu sahanelerin tümünün her defasında tüm detayları ile anlatılması... O zaman ben romana, aşk romanı gözü ile bakamıyorum. Erotik bir şeyler yazmak için aşkı bahane olarak kullanan hikayeler olarak görüyorum.

Belki acımasız olduğumu düşünebilirsiniz ama wattpad gibi bir örnek var önümüzde. 13-15 yaşa aralığındaki çocuklar bile, hayran oldukları kişilerle ilgili erotik hikayeler yazıyorlar o.O Ama bir durun değil mi?

Bilmiyorum. Herkesin her duruma bir bakış açısı vardır elbet, ve ben tabii ki saygı duyarım. Ancak bu durumun geldiği boyut, beni gerçekten üzmeye başladı. Hislerin tenselliğin altına gömülmesi beni en çok rahatsız eden şey.

Oysa bana göre kalp, hayatının sonuna kadar dokunamayacağı birisini bile ölümüne sevebilir.