VERA

19:44



Vera.

Yetimhanede büyüyen, tek varlığı aynı yetimhanede birlikte büyüdüğü arkadaşı olan, on sekiz yaşına gelmiş, üniversiteyi kazanarak devlet yurdunda kalmaya devam etmeye çalışan bir kız.

Sınavdan bir gece öncesine kadar, benzer hikayelerle dolu olan hayatın piyonlarından birisiydi sadece.

Ama bir gecede her şey değişti. En yakın arkadaşı gözlerinin önünde öldürüldü. Hiçbir şey yapamadı ve buna dayanamıyordu. Delirecekti. Ortadan kaybolan bu adamların, öylece hayatlarına devam etmesine izin veremezdi. Her şeyini alanların, her şeyini almak için ne gerekirse yapacaktı.

Sonra karşısına bir adam çıktı. Adı Rüzgar'dı. Vera'ya göre deli bir adamdı. Ona ,ihtiyacı olduğunu söylüyordu. Vera'nın hayatının tehlikede olduğunu, binlerce insanın hayatının ise Vera'nın hayatına bağlı olduğunu anlatıyordu.

Anlattıkları fantastik bir hikaye gibiydi. Başka bir diyardan, liderlerden, kovulmuşlardan bahsediyordu. Anlamak çok zordu. İnanmak ise imkansız.

Ama Rüzgar haklıydı: Vera'nın hayatı, binlerce hayat demekti ve Vera, bu deli adamın ne kadar haklı olduğunu yaşayarak öğrenecekti.

"Arkadaşımı uyaramadan önce bir el, sıkı bir şekilde ağzımın üzerine kapandı. Hiç etkileyemediğim güçlü ele karşı çırpındım. Gözlerim hala Zeynep'in üzerindeydi, gözünün ucuyla bana baktı. Parlayan metal sağ yanından bedenine saplandı. Sağ yanımda keskin bir acı hissettim. Metal yeniden ayrıldı Zeynep'in bedeninden, artık rengi kırmızıydı. Sonra aynı metal, bir kez daha sahip olduğum her şeyin bedeninde kayboldu. Sağ yanımda daha beter bir acı hissettim."
**

"Hadi bize biraz yardım et," dedi bir diğeri. "Arkadaşına bakmamız lazım."
"O öldü," diye mırıldandım benimle konuşan kişiye bakmadan. Söylediğim şeyin ağırlığı kalbimin acıyla çırpınmasına neden oldu.
"Hadi, bırak," dedi ses. Yumuşaktı.
Kafamı kaldırmadan yalnızca gözlerimle benimle konuşan genç adama baktım. "Onu nereye götüreceksiniz?"
Bakışlarını kaçırdı önce, sonra yine bana baktı. "Yaralı mısın?" diye sordu yeniden.
"Fiziksel olarak mı?" diye sordum. Sesim var olabilecek tüm duygulardan yoksundu. "Hayır."
"O zaman, izin ver. Arkadaşını alalım," dedi.
Kafamı kaldırıp Zeynep'e baktım. Yüzünde ufakta olsa bir tebessüm vardı hala. Her şeyi severdi o, herkesi. Ölümü de mi sevmişti acaba? Ölüm, hayattan daha mı güzeldi?
"Onu zaten aldılar," dedim.

Uzun zamandır yazmak istediğim fantastik bir hikaye, aşk, dram ve mizah da içerir :) Okumak isterseniz:
VERA: https://www.wattpad.com/story/58704719-vera
Giriş: https://www.wattpad.com/202894264-vera-giri%C5%9F
1. Bölüm - En Sevdiğini Kaybetmek: https://www.wattpad.com/203327920-vera-1-b%C3%B6l%C3%BCm-en-sevdi%C4%9Fini-kaybetmek

0 yorum

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Bana Ulaşın

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bumerang - Yazarkafe